فروشنده هنوز خانه را تخلیه نکرده است. خریدار در بریتیش کلمبیا چه کاری می‌تواند بکند

سه‌شنبه پول را فرستادید. انتقال سند ثبت شد و ملک به نام شماست. چهارشنبه ظهر با کامیون اسباب‌کشی جلوی خانه می‌ایستید و مبل فروشنده هنوز وسط نشیمن است.

این مشکل کم پیش می‌آید و وقتی پیش بیاید وحشتناک است، چون دیگر هیچ اهرمی در دست ندارید. بیعانه آزاد شده، تمام ثمن معامله پرداخت شده، و تنها چیزی که می‌خواستید — کلید — تنها چیزی است که ندارید.

تقریباً هر چه در بریتیش کلمبیا دربارهٔ این وضعیت نوشته شده، فرق «تاریخ تکمیل معامله» و «تاریخ تحویل» را توضیح می‌دهد و همان‌جا تمام می‌شود. این صفحه از همان‌جا شروع می‌شود که آن‌ها تمام می‌کنند: اینکه واقعاً چه کاری از شما برمی‌آید، به چه ترتیبی، و کدام‌یک از کارهای به‌ظاهر بدیهی خلاف قانون است.

خلاصهٔ کوتاه

  • اول روشن کنید چه کسی داخل خانه است. مستأجر، و فروشنده‌ای که بیرون نمی‌رود، دو مسئلهٔ حقوقی کاملاً جدا با دو مرجع جدا هستند. اشتباه گرفتن این دو، ماه‌ها وقت را هدر می‌دهد.
  • مستأجر، موضوع قانون اجارهٔ مسکونی است. اخطار باید پیش از تکمیل معامله و به درخواست کتبی شما، از سوی فروشنده داده شود — و مهلت آن سه ماه است، نه دو ماه.
  • فروشنده‌ای که می‌ماند اصلاً موضوع اجاره نیست. ادارهٔ اجارهٔ مسکونی نسبت به او هیچ صلاحیتی ندارد. راه شما دادگاه عالی بریتیش کلمبیاست.
  • قفل را عوض نکنید و در را به‌زور باز نکنید. در قانون جزا «بی‌اهمیت» است که مالک آنجا هستید. این شما هستید که ممکن است تحت تعقیب قرار بگیرید.
  • هیچ چیز جز حکم دادگاه او را بیرون نمی‌برد. دستور تصرف، سپس حکم تصرف در فرم ۵۲، و اجرا به دست مأمور دادگاه. دادگاه دعاوی کوچک چنین کاری نمی‌تواند بکند.
  • بابت ماندن، از فروشنده پول نگیرید. ساده‌ترین راه برای اینکه ندانسته موجر او شوید همین است.

اول ببینید جلوی کدام در ایستاده‌اید

این همان گامی است که معمولاً از آن می‌گذرند، و همان گامی است که همه چیز را تعیین می‌کند. «یک نفر هنوز داخل خانه است» یک مسئله نیست؛ دست‌کم سه مسئله است، و این سه نه مرجع مشترکی دارند، نه جدول زمانی مشترکی و نه راه‌حل مشترکی.

قانون اجارهٔ مسکونی (Residential Tenancy Act) بر مستأجران حاکم است، نه بر مالکان سابق. این تفاوت یک نکتهٔ فنی نیست؛ تعیین می‌کند وقت‌تان را در ادارهٔ اجارهٔ مسکونی بگذرانید یا در دادگاه، و انتخاب اشتباه می‌تواند ماه‌هایی را از شما بگیرد که دیگر برنمی‌گردند.

چه کسی داخل خانه استکدام قانون حاکم استبه کجا باید بروید
مستأجری که از فروشنده اجاره می‌کردهقانون اجارهٔ مسکونیاول ادارهٔ اجارهٔ مسکونی، و دادگاه عالی فقط برای اجرا
فروشنده که مانده و چیزی هم نمی‌پردازدحقوق قراردادها و قواعد عمومی تجاوز به ملکدادگاه عالی بریتیش کلمبیا
فروشنده که با توافق شما برای مدتی ماندهاحتمالاً قانون اجارهٔ مسکونی — هشدار پایین را بخوانیدکاملاً بستگی دارد به اینکه چه توافقی کرده‌اید و آیا پولی رد و بدل شده
فرزند بزرگسال، خویشاوند یا مهمان فروشندهبا شما هیچ قراردادی ندارد، پس قانون اجاره نیستدادگاه عالی بریتیش کلمبیا
مهمان یا هم‌خانهٔ یک مستأجر واقعیقانون اجارهٔ مسکونی، از طریق خودِ مستأجرطرف حساب شما مستأجر است، نه او

درِ اول: مستأجر داخل ملک است

خریدن خانه اجاره را تمام نمی‌کند. شما جای فروشنده می‌نشینید. تعریف «موجر» در این قانون شامل «وارثان، منتقل‌الیهم، نمایندگان قانونی و قائم‌مقام‌های مالک در سند» هم هست و خریدار قائم‌مقام در سند است. از لحظهٔ ثبت انتقال، شما موجر هستید، با تمام آنچه این عنوان به همراه دارد — از جمله مسئولیت ودیعه‌ای که شاید هرگز به دست شما نرسیده باشد.

اخطار را فروشنده می‌دهد، و باید پیش از تکمیل معامله انجام شود

این همان بخشی است که خریداران بیش از هر چیز در آن اشتباه می‌کنند، و وقتی متوجه می‌شوند معمولاً برای جبران دیر شده است.

شما نمی‌توانید خودتان به این دلیل که می‌خواهید وارد خانه شوید به مستأجر اخطار بدهید. مادهٔ ۴۹(۵) قانون اجارهٔ مسکونی اختیاری است که به موجر داده شده — و موجر، پیش از تکمیل معامله، فروشنده است. نقش شما درخواست کردن است. این ماده به موجر اجازه می‌دهد اجاره را پایان دهد در صورتی که با حسن نیت برای فروش توافق کرده باشد، همهٔ شروط برآورده شده باشد، و «خریدار به‌صورت کتبی از موجر بخواهد که اخطار پایان اجاره را بدهد».

پس ترتیب کار این است: رفع شروط، سپس درخواست کتبی شما به فروشنده، سپس ابلاغ اخطار از سوی فروشنده، و بعد شروع مهلت. اگر کسی این کار را پیش از تکمیل معامله نکند، شما معامله را با مستأجرِ داخل ملک تمام می‌کنید و باید همهٔ این مسیر را این بار در مقام موجر جدید از نو آغاز کنید.

دو نکتهٔ شکلی دیگر هم آدم را زمین می‌زند. اخطار باید از درگاه اینترنتی خودِ ادارهٔ اجارهٔ مسکونی صادر شود؛ قانون «اخطار تولیدشده» می‌خواهد، یعنی «فرم تأییدشده‌ای که از سایت اینترنتی مجاز گرفته شده باشد». اخطاری که دستی تایپ شود در فرم تأییدشده نیست. ضمناً اخطار باید «نام و نشانی خریداری که از موجر خواسته است اخطار را بدهد» را در خود داشته باشد، یعنی مشخصات شما روی آن می‌رود.

چه کسی باید واقعاً ساکن شود

مبنای اخطار این است که خریدار، یا یکی از اعضای نزدیک خانوادهٔ خریدار، «با حسن نیت قصد دارد در واحد اجاره‌ای ساکن شود». «عضو نزدیک خانواده» تعریف شده است، آن هم به‌صورت محدود، و این تعریف معمولاً غافلگیرکننده است.

نسبت با شما، یعنی خریدارآیا ساکن شدن او اخطار را توجیه می‌کند؟
خود شمابله
همسرتانبله
پدر یا مادرتانبله
فرزندتانبله
پدر یا مادرِ همسرتانبله
فرزندِ همسرتانبله
برادر یا خواهرتانخیر — خواهر و برادر عضو نزدیک خانواده نیستند
پدربزرگ، مادربزرگ، نوه، خواهرزاده یا برادرزادهخیر
مستأجری که می‌خواهید با اجارهٔ بالاتر بیاوریدخیر

اگر خریدار به‌جای شخص حقیقی یک شرکت باشد، دایره باز هم تنگ‌تر می‌شود: این مبنا فقط برای «شرکت خانوادگی» کار می‌کند، و قانون آن را شرکتی تعریف می‌کند که تمام سهام دارای حق رأی آن متعلق به یک شخص باشد، یا به یک شخص به‌اضافهٔ یک یا چند نفر از خواهران و برادران او. یک شرکت عادی با سهام‌داران بیرونی اصلاً نمی‌تواند از این مبنا استفاده کند.

سه ماه — و استثنایی که کسی از آن حرف نمی‌زند

هنوز صفحه‌هایی پیدا می‌کنید که می‌نویسند دو ماه. این رقم منسوخ است. رقم چهار ماه را هم می‌بینید که در خودِ قانون آمده — اما قانون اجازه داده مهلت کوتاه‌تری در آیین‌نامه تعیین شود، و تعیین هم شده است. آیین‌نامهٔ اجارهٔ مسکونی می‌گوید «مهلت اخطار مقرر، ۳ ماه پس از تاریخی است که مستأجر اخطار را دریافت می‌کند» و «مهلت اعتراض مقرر ۲۱ روز است».

و اما بخشی که تقریباً همیشه اشتباه نقل می‌شود. این مهلت‌های کوتاه‌شده فقط به اخطارهای موضوع مادهٔ ۴۹(۳)، (۴) و (۵) مربوط‌اند — استفادهٔ خود موجر، استفادهٔ شرکت خانوادگی، و استفادهٔ خریدار. این‌ها مادهٔ ۴۹(۶) را دربرنمی‌گیرند که دربارهٔ تخریب، تغییر کاربری و سکونت سرایدار است. اخطار موضوع مادهٔ ۴۹(۶) همچنان تابع مهلت‌های پیش‌فرض خودِ قانون است.

مبنای اخطارمهلت اخطارمهلت اعتراض مستأجر
مادهٔ ۴۹(۳) — استفادهٔ خود موجر۳ ماه۲۱ روز
مادهٔ ۴۹(۴) — شرکت خانوادگی۳ ماه۲۱ روز
مادهٔ ۴۹(۵) — استفادهٔ خریدار (این مورد شماست)۳ ماه۲۱ روز
مادهٔ ۴۹(۶) — تخریب، تغییر کاربری، سرایدار۴ ماه۳۰ روز

دو قاعدهٔ زمانی دیگر هم در قانون هست که به‌راحتی از قلم می‌افتد. تاریخ اثر اخطار باید یک روز پیش از سررسید اجاره‌بها بیفتد، و اگر اجاره مدت‌دار باشد، اخطار نمی‌تواند پیش از پایان آن مدت اثر کند. بنابراین یک اخطار سه‌ماهه در عمل می‌تواند به‌مراتب بیش از سه ماه طول بکشد.

ساختمانی که اخطار را به‌کلی می‌بندد

این یکی را بهتر است پیش از نوشتن پیشنهاد بدانید، چون بعداً دیگر قابل جبران نیست. مادهٔ ۴۹(۶.۱) می‌گوید جز در مواردی که آیین‌نامه ترتیب دیگری مقرر کرده باشد، موجر نباید برای مقاصد موضوع بندهای (۳)، (۴) یا (۵) اخطار بدهد، اگر ساختمانی که واحد اجاره‌ای در آن قرار دارد پنج واحد اجاره‌ای یا بیشتر داشته باشد و یا «دارای سند استراتا نباشد» یا «دارای سند استراتا باشد ولی همهٔ واحدهای اجاره‌ای متعلق به یک مالک باشد».

حالا این را کنار چیزی بگذارید که می‌خرید. یک آپارتمان در ساختمان بزرگی که واحدهایش مالکان مختلف دارند مشمول نیست و اخطار در دسترس است. یک چهارواحدی بدون سند استراتا هم مشمول نیست، چون کمتر از پنج واحد است. اما یک ساختمان پنج‌واحدی یا شش‌واحدیِ بدون سند استراتا، یا ساختمان استراتایی که همهٔ واحدهای اجاره‌ای‌اش دست یک مالک است، مشمول می‌شود و اخطار استفادهٔ خریدار اصلاً در اختیار شما نیست. اگر تمام هدف خرید شما تحویل خالی ملک است، این پرسشی است برای وکیل معامله، پیش از رفع شروط و نه بعد از آن.

ما عبارت «جز در مواردی که آیین‌نامه ترتیب دیگری مقرر کرده باشد» را دنبال کردیم، چون چنین عبارتی معمولاً به جایی می‌رسد. با خواندن کامل آیین‌نامهٔ اجارهٔ مسکونی، عبارت «۵ واحد اجاره‌ای یا بیشتر» در هیچ کجای آن نیامده است. تا این لحظه هیچ استثنایی وجود ندارد. این وضع می‌تواند با مصوبهٔ هیئت دولت و بدون هیچ بحث عمومی تغییر کند، پس اگر روی آن حساب می‌کنید، همان روز دوباره بررسی کنید.

صورت‌حسابی که ممکن است شخصاً به دست شما بدهند

بیشتر توضیح‌هایی که دربارهٔ قواعد جبران خسارت نوشته شده برای موجران است و این دو پرداخت را با هم قاطی می‌کند. این‌ها دو مبلغ جدا هستند که بر عهدهٔ دو نفر جدا قرار می‌گیرند.

پرداختمبلغقانون چه کسی را مسئول می‌داندچه زمانی
جبران پایه، مادهٔ ۵۱(۱)یک ماه اجاره‌بهاموجر — یعنی فروشندهدر تاریخ اثر اخطار یا پیش از آن
انجام نشدن هدف اعلام‌شده، مادهٔ ۵۱(۲)۱۲ برابر اجاره‌بهای ماهانه«موجر یا، در صورت انطباق، خریداری که از موجر خواسته است اخطار را بدهد»اگر هدف محقق نشود و واحد برای آن استفاده نشود

سطر دوم را دوباره بخوانید. این ماده خریدار را به‌عنوان کسی نام می‌برد که می‌توان او را به پرداخت محکوم کرد. اگر از فروشنده بخواهید مستأجری را بیرون کند تا شما ساکن شوید و بعد ساکن نشوید، مطالبهٔ مستأجر برای دوازده ماه اجاره‌بها می‌تواند متوجه شما شود، نه متوجه فروشنده‌ای که اخطار را ابلاغ کرده است.

راه گریز باریک است. موجر یا خریدار باید هر دو شرط را اثبات کند: اینکه هدف اعلام‌شده ظرف مدتی متعارف پس از تاریخ اثر اخطار محقق شده، و اینکه واحد دست‌کم دوازده ماه برای همان هدف استفاده شده است. بار اثبات بر دوش شماست، نه مستأجر. یک شیر اطمینان هست: مدیر اداره می‌تواند در صورتی که به نظر او «اوضاع و احوال خاص» مانع تحقق هدف شده باشد، از این پرداخت صرف نظر کند. این اختیاری است و چیزی نیست که بشود روی آن برنامه ریخت.

اگر مستأجر باز هم بیرون نرود

اخطار معتبری که ظرف بیست و یک روز به آن اعتراض نشود، یا اعتراض به آن رد شود، دستور تصرف را از ادارهٔ اجارهٔ مسکونی برای شما می‌گیرد. این دستور خودبه‌خود اجرا نمی‌شود. برای اجرای آن باید در دادگاه عالی ثبتش کنید تا مانند رأی همان دادگاه قابل اجرا شود، و سپس حکم تصرف بگیرید. مأمور اجرای دادگاه آن را اجرا می‌کند، نه شما.

درِ دوم: فروشنده هنوز آنجاست

و حالا حالت دشوارتر، که کمتر از هر چیز دیگری دربارهٔ آن نوشته شده است.

ادارهٔ اجارهٔ مسکونی نمی‌تواند کمکی بکند

اولین واکنش بیشتر آدم‌ها تماس با ادارهٔ اجارهٔ مسکونی است. این تماس به جایی نمی‌رسد، و فهمیدن دلیلش ارزش دارد، چون همان دلیل به شما می‌گوید چه چیزی کار می‌کند.

قانون می‌گوید حقوق و تکالیف آن «میان موجر و مستأجر بر اساس قرارداد اجاره قابل اعمال است». قرارداد اجاره تعریف شده است: توافقی «میان موجر و مستأجر دربارهٔ تصرف یک واحد اجاره‌ای»، و واحد اجاره‌ای یعنی «محل سکونتی که به مستأجر اجاره داده شده یا قرار است اجاره داده شود». فروشنده‌ای که صرفاً می‌ماند، چیزی نمی‌پردازد و هیچ توافقی با شما ندارد، به‌عنوان مستأجرِ یک واحد اجاره‌ای آنجا نیست. قرارداد اجاره‌ای در کار نیست، پس اجاره‌ای در کار نیست، پس چیزی نیست که اداره بتواند اجرا کند.

دقت کنید دلیل چه نیست. این قانون فهرست صریحی از مواردی دارد که بر آن‌ها اعمال نمی‌شود، و مالک سابق در آن فهرست نیست. فروشنده از این جهت بیرون قانون می‌ماند که از ابتدا داخل تعاریف آن نمی‌شود، نه از این جهت که استثنا شده باشد. هر کس به شما بگوید فهرست استثناها پاسخ کار است، آن فهرست را نخوانده است.

ماده‌ای که به نظر می‌رسد به درد می‌خورد و نمی‌خورد

مادهٔ ۵۷ این قانون عنوانش این است: «اگر مستأجر پس از پایان اجاره بیرون نرود چه می‌شود»، و همان جمله‌ای را دارد که همه نقل می‌کنند: موجر «نباید واحد اجاره‌ای را که در تصرف مستأجر متخلف از تخلیه است عملاً تصرف کند، مگر آنکه حکم تصرف صادرشده بر اساس آیین دادرسی مدنی دادگاه عالی را داشته باشد».

جملهٔ خوبی است و مرتباً دربارهٔ آدم اشتباهی به کار می‌رود. مادهٔ ۵۷ «مستأجر متخلف از تخلیه» را چنین تعریف می‌کند: «مستأجری که پس از پایان اجارهٔ خود به تصرف واحد اجاره‌ای ادامه می‌دهد». فروشنده‌ای که پس از تکمیل معامله می‌ماند هرگز مستأجر نبوده است. مادهٔ ۵۷ اصلاً شامل او نمی‌شود.

با این حال باز هم نباید قفل خانه را به روی فروشنده عوض کنید. اما دلیلش مادهٔ ۵۷ نیست، و اگر مقاله‌ای را می‌خوانید که برای این موضوع به آن استناد می‌کند، بقیهٔ آن مقاله را هم با احتیاط بخوانید. دلیل واقعی دو بخش پایین‌تر است.

حالا که سر شمارهٔ مواد هستیم: مادهٔ ۹۳ این قانون عنوان حاشیه‌ایِ «انتقال تکالیف همراه با انتقال یا واگذاری ملک» را دارد که مثل یک قاعدهٔ کلی به گوش می‌رسد، انگار خریدار هر چه فروشنده به مستأجر بدهکار بوده به ارث می‌برد. تمام متن ماده این است: «تکالیف موجر بر اساس این قانون در خصوص ودیعه یا ودیعهٔ خسارت حیوان خانگی، همراه با ملک یا حق بازگشت منتقل می‌شود». موضوع ماده ودیعه است و بس. شما با خرید، موجر می‌شوید، اما این از تعریف «موجر» می‌آید، نه از مادهٔ ۹۳.

قانون تجاوز به ملک چه می‌کند و چه نمی‌کند

شما به کامل‌ترین معنا مالک هستید: قانون تجاوز به ملک (Trespass Act) مالک زمین را «شخصی که در ادارهٔ ثبت اسناد به‌عنوان مالک حق مالکیت مطلق زمین ثبت شده است» تعریف می‌کند. از لحظهٔ ثبت انتقال، این شما هستید.

این قانون، نرفتن شخصی را که متصرف ملک «به‌صورت شفاهی یا کتبی» به او دستور ترک محل داده است در اولین فرصت ممکن، جرم می‌داند. پس در ظاهر فروشنده مرتکب جرم شده و مأمور پلیس اختیار بازداشت دارد.

در عمل این مسیر تقریباً هرگز به جایی نمی‌رسد، و دلیلش در دفاعیات است. شخص را نمی‌توان محکوم کرد اگر عملش با «(a) رضایت متصرف ملک یا شخص مجاز، (b) اختیار قانونی دیگر، یا (c) ادعای حق ظاهری» همراه بوده باشد. فروشنده‌ای که دمِ در ایستاده و می‌گوید قرار بوده چند روز بماند، یا چیزی در نقل و انتقال اشکال داشته، دارد ادعای حق ظاهری می‌کند. مأموری که با دو نفر و دو روایت متفاوت روبه‌رو می‌شود و می‌بیند یکی از آن‌ها یک دفاع قانونی تمام‌عیار در اختیار دارد، موضوع را حقوقی تلقی می‌کند و می‌رود.

حتی در بهترین حالت هم این قانون شما را وارد خانه نمی‌کند. آن را از اول تا آخر بخوانید: هیچ اختیار تخلیه، هیچ اختیار بیرون کردن و هیچ راه‌حل تصرفی در آن نیست. تنها پولی که عرضه می‌کند دستور جبران خسارت از دادگاه ایالتی است، آن هم فقط پس از محکومیت. این یک قانون کیفری است، نه قانون تصرف.

در را به‌زور باز نکنید. این شما هستید که تحت تعقیب قرار می‌گیرید

اگر قرار است فقط یک چیز از این صفحه بردارید، همین را بردارید.

قانون جزای کانادا (Criminal Code) ورود به ملک غیرمنقولی را که «در تصرف واقعی و آرام دیگری است، به‌نحوی که احتمال اخلال در نظم عمومی یا بیم متعارف اخلال در نظم عمومی را ایجاد کند» جرم می‌داند. و بعد، پیش از آنکه فرصت کنید اعتراض بدیهی را مطرح کنید، راه آن را می‌بندد. برای این جرم، «بی‌اهمیت است که شخص حق ورود به آن ملک را داشته باشد یا نداشته باشد، و اینکه قصد تصرف آن ملک را داشته باشد یا نداشته باشد».

مالک بودن پاسخ نیست. به‌نام بودن سند پاسخ نیست. رفتن با دو دوست و یک قفل‌ساز، به‌نحوی که احتمال درگیری ایجاد کند، ورود به‌زور است. این جرم می‌تواند هم از طریق کیفرخواست تعقیب شود که تا دو سال حبس دارد، و هم به‌صورت اختصاری. متهم شما خواهید بود.

گمان نکنید حالت آینه‌ای آن هم به دادتان می‌رسد. جرم متناظری هم هست به نام تصرف عدوانی به‌زور، که مرتکبش کسی است که ملک را «بدون ادعای حق ظاهری» در تصرف واقعی دارد و آن را در برابر شخصِ محقِ تصرف نگه می‌دارد. همین چند کلمه کار بسیار سنگینی می‌کند، و فروشنده‌ای که هر دلیل قابل طرحی برای ماندن داشته باشد مشمول این تعریف نمی‌شود. اینکه به پلیس زنگ بزنید و انتظار داشته باشید فروشنده تحت تعقیب قرار بگیرد، در حالت عادی انتظار زیادی است.

تنها چیزی که واقعاً او را بیرون می‌برد

حکم دادگاه عالی بریتیش کلمبیا، با اجرای مأمور دادگاه. میان‌بری وجود ندارد، و مقاله‌ای که به شما بگوید هست اشتباه می‌کند.

گاماز کجا می‌آیدچه لازم دارد
طرح دعوا و گرفتن دستور تصرف ملکدادگاه عالی بریتیش کلمبیادادخواست، و سپس درخواست. کاری نیست که بدون وکیل انجام شود.
ابلاغ دستور به شخصی که داخل خانه استشما، یا مأمور ابلاغدلیل ابلاغ، که گام بعدی آن را لازم دارد
گرفتن حکم تصرف در فرم ۵۲آیین دادرسی مدنی دادگاه عالی، قاعدهٔ ۱۳-۲(۳)دلیل «مورد قبول مدیر دفتر» بر اینکه دستور ابلاغ شده و «رعایت نشده است»
اجرامأمور اجرای دادگاهخودِ حکم. این حکم «تنها یک سال اعتبار دارد، مگر آنکه تمدید شود»

یک مسیر که امیدبخش به نظر می‌رسد و بسته است: قاعده‌ای که به دادگاه اجازه می‌دهد پیش از صدور رأی نهایی دستور تحویل موقت مال را بدهد، به «مال معین غیر از زمین» مربوط است. این استثنا با همین کلمات در خودِ قاعده آمده است. هیچ دستور موقت سریعی وجود ندارد که شما را وارد خانه کند تا بقیهٔ دعوا رسیدگی شود.

این موضوع را کجا نمی‌شود برد

دادگاه دعاوی کوچک نمی‌تواند کسی را از خانه بیرون کند، و دلیلش تمیزتر از یک استثناست. قانون دعاوی کوچک به دادگاه ایالتی در این موارد صلاحیت می‌دهد: «(a) دین یا خسارت، (b) استرداد اموال منقول، (c) الزام به انجام تعهد قراردادی مربوط به اموال منقول یا خدمات، یا (d) رفع تزاحم ادعاها نسبت به اموال منقول». هر یک از این بندها یا دربارهٔ پول است یا دربارهٔ مال منقول. از زمین اصلاً نامی برده نشده است. نیازی به استثناکردن تصرف زمین نبوده، چون از اول اعطا نشده بود.

با این حال آن دادگاه همچنان به کار شما می‌آید، اما برای پول و نه برای کلید: سقف آن در حال حاضر ۳۵٬۰۰۰ دلار است. مطالبهٔ آنچه این تأخیر برای شما هزینه داشته، دعوایی جدا از دعوای تصرف است و می‌تواند به مرجعی جدا برود.

دامی که بی‌صدا درِ دوم را به درِ اول تبدیل می‌کند

این مهم‌ترین هشدار این صفحه است، چون دقیقاً با همان کار معقول و انسانی‌ای فعال می‌شود که بیشتر خریداران انجام می‌دهند.

فروشنده چند روز بیشتر می‌خواهد. دلتان برایش می‌سوزد، یا نمی‌خواهید دعوا راه بیفتد، پس قبول می‌کنید و می‌گویید بابت این مدت چیزی بپردازد. یا خودش پیشنهاد می‌دهد و شما می‌گیرید.

حالا دوباره نگاه کنید قانون قرارداد اجاره را چطور تعریف می‌کند: توافقی «چه کتبی چه شفاهی، چه صریح چه ضمنی» میان موجر و مستأجر دربارهٔ تصرف — و «شامل اجازهٔ سکونت در یک واحد اجاره‌ای نیز می‌شود». تصرف انحصاری، برای مدتی، در برابر پرداختی، بر اساس ترتیبی با شما، شکل کلاسیک یک رابطهٔ اجاره است. لازم نیست چیزی امضا شود. لازم نیست اسمش را اجاره‌نامه بگذارند.

اگر چنین چیزی ساخته باشید، همهٔ آنچه در این صفحه آمد وارونه می‌شود. شما موجرید، قانون اجارهٔ مسکونی حاکم است، مسیر دادگاه عالی دیگر مسیر درستی نیست، و پس گرفتن خانهٔ خودتان حالا از مهلت‌های اخطار و ادارهٔ اجارهٔ مسکونی می‌گذرد. خریداری که سه هفته پول سکونت می‌گیرد و بعد راهی دادگاه عالی می‌شود، ممکن است بفهمد تمام این مدت موجر بوده است.

هیچ‌کدام از این‌ها یعنی هرگز با چیزی موافقت نکنید. یعنی پیش از موافقت، و پیش از گرفتن حتی یک دلار، مشورت بگیرید. یک توافق کوتاه کتبی که وکیل‌تان تنظیم کند و در آن نوشته باشد این چیست و در پایانش چه می‌شود، به حق‌الزحمه‌اش می‌ارزد.

همان روز چه کنید

به ترتیب، و سه مورد اول مهم‌تر از آن‌اند که به نظر می‌رسند.

  1. داخل نشوید. نه از در بازمانده، نه از پنجره، نه با قفل‌ساز. به دلایلی که بالا آمد.
  2. هر چه می‌بینید با ساعت یادداشت کنید. عکس از خیابان، اینکه چه کسی آنجا بود، چه گفته شد. اگر کار به دادگاه بکشد، همان یادداشت روز اول دلیل شماست.
  3. فوراً با وکیل معامله‌تان تماس بگیرید — همان وکیل یا محضرداری که خرید را بست. او می‌تواند همان بعدازظهر با وکیل فروشنده صحبت کند، و یک تماس میان دو وکیل شمار زیادی از این پرونده‌ها را پیش از آنکه کسی چیزی تنظیم کند حل می‌کند.
  4. بابت تأخیر پول نگیرید تا وقتی مشورت گرفته باشید. بخش بالا را ببینید.
  5. هر رسیدی را نگه دارید. هتل، انبار، اسباب‌کشی‌ای که دو بار پولش را دادید، کامیون دوم. حتی اگر هرگز شکایت نکنید آن‌ها را نگه دارید، و به ترتیب تاریخ مرتب کنید.
  6. خسارت را کم کنید و بتوانید نشان دهید که کم کرده‌اید. هر جا گزینهٔ ارزان‌ترِ معقولی هست همان را بردارید. مطالبهٔ هزینه‌ای که لازم نبود بالا برود، مطالبهٔ ضعیف‌تری است.
  7. به بیمه‌گر و وام‌دهنده‌تان بگویید که ساکن ملک نیستید. بیمه‌نامه‌ای که بر این پایه نوشته شده که شما آنجا زندگی می‌کنید، ممکن است نسبت به خانه‌ای که نمی‌توانید واردش شوید همان‌طور عمل نکند، و برخی شرایط وام سکونت تا تاریخ معینی را فرض می‌گیرند.
  8. اگر ظرف چند روز حل نشد، زود سراغ وکیل دعاوی بروید. وکیلی که خرید شما را بست لزوماً کسی نیست که درخواست تصرف را پیش ببرد.

پیش از امضا: بندی که باید دربارهٔ آن بپرسید

بهترین زمان برای رسیدگی به این موضوع، ماه‌ها پیش از آن است که بتواند اتفاق بیفتد.

قرارداد استاندارد خرید و فروش در بریتیش کلمبیا را انجمن املاک بریتیش کلمبیا و شعبهٔ بریتیش کلمبیای انجمن وکلای کانادا مشترکاً منتشر می‌کنند و از طریق نرم‌افزار فرم‌ها در اختیار مشاوران املاک قرار می‌گیرد. این قرارداد برای عموم قابل دانلود نیست، بنابراین متن فعلی‌ای را که نمی‌توانیم راستی‌آزمایی کنیم بازنشر نمی‌کنیم — و همین که فقط در اختیار اعضاست خودش دانستنی است، چون یعنی نمی‌توانید ریز مفاد آن را در اینترنت بررسی کنید. بخواهید بند به بند برایتان توضیح دهند.

بندی که باید دربارهٔ آن بپرسید بند تحویل است. در فرم، آن‌طور که سال‌هاست بوده، این بند تحویل خالی ملک را در ساعت معینی از تاریخ تحویل به خریدار وعده می‌دهد، یا در غیر این صورت تحویل را منوط به اجاره‌های موجودی می‌کند که باید در همان‌جا نوشته شوند. سه پرسش پیش از امضا ارزش پرسیدن دارند:

  • آیا چیزی در جای خالیِ اجاره‌ها نوشته شده است؟ اگر مستأجری هست و آن جای خالی خالی مانده، قرارداد و واقعیت با هم نمی‌خوانند.
  • آیا ساعت و تاریخ تحویل همانی است که فکر می‌کنم؟ تکمیل معامله، تعدیل حساب‌ها و تحویل، در فرم سه تاریخ جداگانه‌اند و اغلب یک روز نیستند.
  • آیا می‌خواهم نگهداشت وجه در قرارداد نوشته شود؟ هیچ حق خودکاری برای نگه داشتن پول به این دلیل که فروشنده بیرون نرفته وجود ندارد. اگر این محافظت را می‌خواهید، باید به‌عنوان یک شرط در قرارداد گنجانده شود. زود دربارهٔ آن از مشاور املاک و وکیل‌تان بپرسید، چون این یک چانه‌زنی است، نه یک تشریفات.

یک نکتهٔ دیگر هم اگر ملک اجاره‌ای می‌خرید دانستنش خوب است: نوشتن «تحویل خالی ملک» در قرارداد، به‌خودی‌خود فروشنده را وادار نمی‌کند اخطار پایان اجاره بدهد. آن اخطار گامی جداگانه با الزامات خودش است و باید واقعاً انجام شود.

آنچه نتوانستیم تأیید کنیم، و یک چیز که باید زیر نظر باشد

صراحت دربارهٔ مرزهای آنچه قابل بررسی است، از وانمودکردن به اینکه مرزی وجود ندارد مفیدتر است.

  • متن فعلی قرارداد. همان‌طور که گفته شد، فقط در اختیار اعضاست. هر چه اینجا دربارهٔ بند تحویل آمده، فرم را آن‌طور که در چند بازنگری پایدار بوده توصیف می‌کند، و نسخهٔ خود شما همان است که حاکم است.
  • اینکه دادگاه چه مبلغی به شما می‌دهد. هیچ نوشتهٔ دولتی، نظارتی یا قضایی در بریتیش کلمبیا پیدا نکردیم که بگوید خریداری که پشت در مانده کدام هزینه‌ها را پس می‌گیرد، یا تکلیف کاهش خسارت اینجا چطور اعمال می‌شود. هر کس رقم قاطعی به شما بدهد دارد حدس می‌زند. این پرسشی است برای وکیل دعاوی، روی پروندهٔ خودتان.
  • صلاحیت دقیق دیوان حل اختلاف مدنی نسبت به زمین. سایت خود این دیوان دعاوی مربوط به زمین را جزو مواردی می‌آورد که نمی‌پذیرد، اما ما نتوانستیم مادهٔ حاکم قانون آن را در منبع رسمی بخوانیم، پس به‌جای آنکه آن را قطعی اعلام کنیم، کنارش گذاشتیم.
  • یک مورد که باید تاریخ‌دار زیر نظر باشد. هر دو ماده‌ای که نیمهٔ مستأجریِ این صفحه بر آن‌ها بنا شده — مادهٔ اخطار و مادهٔ جبران خسارت — اصلاحیه‌هایی دارند که تصویب شده‌اند ولی هنوز لازم‌الاجرا نشده‌اند و زمان اجرایشان به آیین‌نامه واگذار شده است. این‌ها می‌توانند با مصوبهٔ هیئت دولت و بدون اطلاع قبلی فعال شوند. ارقام این صفحه همان است که قانون در تاریخ پایین می‌گوید. اگر ماه‌ها بعد بر اساس این مطلب اقدام می‌کنید، دوباره بررسی کنید.

با چه کسی تماس بگیرید

برای پرسش اجاره، ادارهٔ اجارهٔ مسکونی: 1-800-665-8779 رایگان در سراسر بریتیش کلمبیا، 604-660-1020 در لوئر مین‌لند، 250-387-1602 در ویکتوریا. روزهای کاری، و شلوغ‌اند — زود تماس بگیرید.

برای فروشنده‌ای که بیرون نمی‌رود، همان روز با وکیل خودتان. این وضعیتی نیست که با صبرکردن بهتر شود، و چهل و هشت ساعت اول همان زمانی است که راه‌حل‌های ارزان هنوز در دسترس‌اند.

این مطلب از کجا می‌آید

هر یک از این منابع هنگام نوشتن این صفحه در پایگاه رسمی ناشرش باز و خوانده شده است، نه اینکه از جای دیگری نقل شود.

به خرید یا فروش در نورث شور فکر می‌کنید؟

نام و شمارهٔ خود را بگذارید تا با شما تماس بگیرم، معمولاً همان روز. اگر آدرسی در نظر دارید بنویسید تا پیش از صحبت، سابقهٔ معامله و مدارک مهم آن را دربیاورم. بدون هزینه و بدون تعهد.

ترجیح می‌دهید همین حالا صحبت کنیم؟ تماس یا پیامک: ۷۷۸-۹۰۳-۷۳۰۶

فرم زیر به انگلیسی است. اگر راحت‌تر هستید، فارسی بنویسید یا مستقیم تماس بگیرید.

مطالب بعدی

تام جاهد، مشاور املاک دارای مجوز در ونک ریلتی، نورث ونکوور

تام جاهد، مشاور املاک (REALTOR®)

ونک ریلتی، نورث ونکوور. ده سال کار در بازار املاک نورث ونکوور و بیش از ۴۰۰ معاملهٔ انجام‌شده، از جمله پیش‌فروش‌ها. به انگلیسی و فارسی.

دربارهٔ تام · 778-903-7306

این صفحه اطلاعات عمومی دربارهٔ قوانین و رویهٔ بریتیش کلمبیاست. مشاورهٔ حقوقی دربارهٔ ملک، قرارداد یا اختلاف مشخصی نیست، و وضعیتی از این دست کاملاً به جزئیات خودش و به متن قرارداد خود شما بستگی دارد. قوانین، آیین‌نامه‌ها و ارقام آن‌ها تغییر می‌کنند، و برخی از مقرراتی که اینجا توضیح داده شد اصلاحیه‌هایی دارند که تصویب شده ولی هنوز لازم‌الاجرا نشده‌اند. هر چیزی را که می‌خواهید بر آن تکیه کنید با مرجع صاحب آن تأیید کنید — برای پرسش‌های اجاره، ادارهٔ اجارهٔ مسکونی — و پیش از اقدام مشاورهٔ حقوقی حرفه‌ای بگیرید. هر منبعی که اینجا به آن استناد شده در پایگاه رسمی ناشرش خوانده و در تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۲۶ راستی‌آزمایی شده است. آخرین بازبینی: نوامبر ۲۰۲۶.

نوشتهٔ تام جاهد، مشاور املاک دارای مجوز (REALTOR®)، ونک ریلتی، نورث ونکوور.